Een Oily Rag Atlantic

• 
• 
• 

De aantrekkingskracht van de Austin Atlantic is enigszins een raadsel - tenzij je natuurlijk een autokoper was rond 1950, in welk geval de aantrekkingskracht volledig te ontkennen was omdat het een van de beroemdste mislukkingen van de auto-industrie was. De zeer onconventionele, Amerikaans geïnspireerde styling was te veel voor de nuchtere Britse consument, en de rijkere Amerikaanse markt waarvoor hij bedoeld was, vroeg nog niet om een kleine zuinige auto.

Met zijn spatborden (te Amerikaans om vleugels te worden genoemd) en een imitatie Pontiac 'silver streak' was de Atlantic op zijn eigen manier mooi, maar het verkleinen van een carrosserie in Amerikaanse stijl om te passen op een wielbasis van 96 inch zorgde voor een ongemakkelijke botsing van culturen, terwijl de cyclopische centrale koplamp op zijn zachtst gezegd radicaal was.

Als de aantrekkingskracht van een nieuwe Atlantic al verwarrend genoeg was, wat zou iemand dan in hemelsnaam moeten aantrekken tot een smerig, onbemind exemplaar met een vastgelopen motor en een afschuwelijke overspuitbeurt? Het kan alleen maar zijn omdat zo'n staat komt uit een bewogen leven van auto-escapades die het verdienen om herinnerd te worden, en omdat het hoog tijd is dat de vreemde kleine auto die probeerde de Verenigde Staten te veroveren werd beschouwd voor zijn verdiensten als een capabele runaround die een vleugje van de Amerikaanse glamour bracht naar Groot-Brittannië. Een man heeft dit charmante exemplaar uit zijn 42-jarige slaap herrezen; Michael Ware onthult hoe in zijn Back on the Road-serie in The Automobile..

(Tekst: Zack Stiling, foto's: Michael Ware)

Plaats een reactie...