BMW’s 507: de prachtige ramp

• 
• 
• 
• 
• 
• 

Een weelderige misser, geworpen in de schaduw van de gulzige (maar onmiskenbaar prachtige) Mercedes-Benz 300SL. Toch schuilt achter de financiële ondergang een sportwagen die de vleugeldeur-rivaal van Mercedes ruimschoots overstijgt.

Ontworpen door de Amerikaanse importeur Max Hoffman was de 507 bedoeld om een gat in de sportwagenmarkt te vullen: onder het prijsniveau van de Mercedes-Benz 300SL, maar boven de kleinere, onderbemeten modellen van MG en Triumph. Het rollende chassis van deze luxewagen in het middensegment werd ontwikkeld door BMW-ingenieur Franz Fiedler. Het frame, een verkorte variant van het chassis van de 503, werd teruggebracht van 2.835 mm naar 2.480 mm. De voorwielophanging maakte gebruik van parallelle dubbele draagarmen, terwijl de achterkant een starre as behield — een keuze die de 507 een opvallend zacht rijcomfort gaf, met een nadruk op ontspannen cruisen in plaats van agressief sportwagen-gedrag.

De sportieve ambities van de 507 waren ook duidelijk zichtbaar in het koetswerk. BMW schakelde ontwerper Albrecht von Goertz in, wiens connecties met Studebaker en Raymond Loewy hem een scherp inzicht gaven in de Amerikaanse markt.

Een laag profiel, chromen details en een schuin geplaatste voorruit gaven de 507 een silhouet dat zowel bescheiden als verleidelijk was — smaakvol ingetogen Europese flair met subtiele knipogen naar zijn sportieve ambities. De carrosserie werd met de hand gevormd uit aluminium panelen, waardoor geen twee auto’s exact hetzelfde waren.

Dat gevoel van luxe zette zich binnen voort. De cabine was bekleed met leer, met meerdere kleuren die standaard werden aangeboden. De bestuurder zat comfortabel achter het stuur, met een duidelijk gevoel van ruimte. Een handgeschakelde vierversnellingsbak met nauwe overbrengingen vormde een naadloze verbinding met het hart van BMW’s luxe-uitdager: een OHV-V8 die ongeveer 150 pk leverde. Zeker niet de snelste van zijn tijd, maar toch kon er een respectabele 122–127 mph uit het V8-blok van de 507 worden geperst.

Maar geen hoeveelheid vakmanschap of techniek kon zijn levensduur verlengen. Hoewel hij bedoeld was om BMW’s sportieve imago nieuw leven in te blazen, bracht de 507 het merk in plaats daarvan gevaarlijk dicht bij een faillissement. Bekende kopers en promotiecampagnes op de Amerikaanse markt zorgden er slechts voor dat de 507 ongeveer 10% haalde van het verkoopvolume van de Mercedes 300SL. BMW verloor op elk afzonderlijk exemplaar geld, met totale verliezen van rond de 15 miljoen Duitse mark. Tegen het einde van de productie in 1959 waren er slechts 252 auto’s gebouwd.

Een duidelijke mislukking? Misschien. Toch maakte dit abrupte einde de auto alleen maar begeerlijker. Inmiddels geliefd op veilingen en geprezen in de wereld van het autodesign weigert deze financiële misstap te verdwijnen in de schaduw van zijn rivalen. BMW’s 507: ingetogen luxe met zorgvuldig doordachte stijl.

Words by: Alexander Simmons-Miller

Plaats een reactie...