De volgende generatie: op pad met Nicolas Geerts

• 

We weten allemaal dat klassieke auto's er zijn om in gereden te worden, en misschien is de beste manier om daarvan te genieten het boeken van een plaats op een klassieke toer. Veel mensen gaan regelmatig toeren, terwijl anderen naar de advertenties lonken voor schilderachtige autovakanties door smaragdgroene valleien en dramatische bergpassen, maar zelf nog niet de sprong in het diepe hebben gewaagd. Wat je ervaringsniveau ook is, of je nu een doorgewinterde veteraan bent die veel toertochten heeft gereden of een nieuwkomer, je zou moeten overwegen om een plaats te boeken op een excursie met de Grand Touring Company, opgericht in 2020 door de jonge enthousiasteling Nicolas Geerts. Het eenvoudige doel van dit alles, zegt Nicolas, is om rijplezier te ontdekken.

Als één van de meest enthousiaste en actieve jonge persoonlijkheden in onze hobby, spraken we met hem om erachter te komen wat hij doet, en wat het is dat hij zo leuk vindt aan het bezitten van en rijden met oude auto's.

Nicolas, wie ben je en wat doe je?
Ik organiseer rally's en road trips in België voor mijn eigen klanten, andere organisatoren en zelfs bedrijven. Momenteel doe ik ongeveer 15 evenementen per jaar. Ik schrijf en verkoop ook reisroutes. Deze kunnen variëren van een bol-pijl roadbook met een aantal routes die verkrijgbaar zijn in mijn online shop, tot een volledig op maat gemaakte reis. Sinds 2021 verkoop ik ook een weekend rally pakket onder de naam Coupe de Belgique. Hiermee kun je een weekend rijden met een entourage naar keuze. Het pakket bevat ook suggesties voor hotels en restaurants om het weekend aan te vullen. Er is ook een competitief element; elke deelnemer wordt opgenomen in een klassement en de topscoorders ontvangen €5.000 aan het einde van de zomer.

Het hoeft niet per se in een klassieke auto - iedereen rijdt wat hij wil - maar het voegt een extra dimensie toe om het in een oude auto te doen, dus om mensen aan te moedigen heb ik ook een Alfa Romeo Giulia 1300ti uit 1969 te huur. Op deze manier probeer ik een zo toegankelijk mogelijk rijplezier aan te bieden, van A tot Z. Al het plezier, maar zonder de lasten. Met mijn evenementen wil ik een breed en jonger publiek erbij betrekken, want de hobby kan wel een frisse wind gebruiken.

Hoe ben je in de oldtimerbranche terechtgekomen?
Mijn vader heeft zijn passie aan mij doorgegeven. Mede daardoor heb ik meer affiniteit met auto's uit de jaren vijftig en zestig. De twee auto's die ik bezit zijn minstens 10 jaar ouder dan ik, en ik ben geboren in 1984. Mijn vader is gewoon een liefhebber van oude auto's, terwijl ik meer kijk naar de ervaringen die ze kunnen creëren. Ik kocht mijn eerste auto toen ik 32 jaar oud was en ben eigenlijk in de wereld van de oldtimerrally's gerold door mijn ervaring als organisator van evenementen.

Wat spreekt je het meeste aan in je oldtimeractiviteiten?
In het dagelijkse verkeer zit je gewoon op de weg van A naar B, samen met duizenden anderen. Als ik achter het stuur van mijn oldtimer zit, bedenk ik mijn eigen routes, zodat ik niet alleen de snelle weg neem. Er is zoveel moois te zien op de weg als je de snelwegen verlaat, het verbaast me elke keer weer. Als ik dan een roadbook aan het uitstippelen ben en dat sublieme weggetje tegenkom waar ik zo heerlijk van kan genieten, maakt me dat zo blij als een kind. Als je dan onderweg bent met je trouwe oldtimer, maakt dat het moment nog specialer, alleen jij en de auto.

Hoe ziet u de wereld van de verzamelauto's in de toekomst?
Had ik maar een kristallen bol... Het is moeilijk te voorspellen, maar ik denk dat sommige mensen het somberder inzien dan het is. In het huidige klimaat wordt alles en iedereen onder de loep genomen, terecht overigens. Er moet veel gebeuren om het veranderende klimaat aan te pakken en iedereen probeert te bepalen hoe dit moet gebeuren. Dat politici extreme standpunten innemen is normaal, vrees ik.

Natuurlijk laten we ons zien in een opmerkelijke en zeer zichtbare vorm, wat ons natuurlijk een makkelijker doelwit voor kritiek maakt, maar het Nederlandse gezegde luidt 'hoge bomen vangen veel wind'. In dit geval zijn onze auto's opmerkelijk. Wat betreft het historische element van auto's met een verbrandingsmotor, nogmaals, daar is weinig aan te doen en ik denk dat de verbrandingsmotor zowel een zegen als een vloek is. Er valt immers ook iets te zeggen over die geschiedenis. Mensen denken dat Teslas innovatief zijn omdat ze een elektromotor aan elk wiel hebben, maar de Lohner-Porsche van 1900 had dat al. In de jaren 1920 waren er meer elektrisch aangedreven auto's in New York dan auto's met een verbrandingsmotor. Om aan te tonen dat het tij van de opinie altijd kan keren, is er nu geen betaalbare technologie voorhanden die verbrandingsmotoren op een groene manier kan laten draaien, maar ook dat kan veranderen. De geschiedenis is een slinger die van de ene kant naar de andere kant slaat; dat zal ook hier gebeuren.

Bovendien speelt het emotionele aspect van het onderwerp in zijn voordeel. Er zijn verschillende dimensies aan een oldtimer die hem verzamelwaardig of begeerlijk maken. Sommigen gaan bijvoorbeeld op zoek naar nostalgie en kopen wat ze vroeger als kind zagen rondrijden of mooi vonden, enz. Anderen bewonderen bepaalde merken of modellen vanwege hun uiterlijk. Weer anderen zijn gefascineerd door het mechaniek van bepaalde auto's, en weer anderen door de rijeigenschappen, de carrosseriestijl of -bouwer, enzovoort. Voor velen is de auto nog steeds een emotioneel geladen object dat mensen een ongelooflijke vrijheid heeft gegeven. Roadtrips spreken bijvoorbeeld nog steeds tot de verbeelding, dus er is nog steeds vraag naar. Getuige de vele opgestoken duimen tijdens het rijden. Maar voor niet-eigenaars is het huidige tumult een extra barrière die ze moeten overwinnen.

De auto wordt steeds meer een gebruiksvoorwerp, dat niet te veel in de watten wordt gelegd of verborgen wordt gehouden. EV's zijn sterieler; geluid als onderdeel van de ervaring valt weg. Geluid is een dimensie van ervaring die niet onderschat mag worden. Het prikkelt onze zintuigen en is natuurlijk heel kenmerkend voor een bepaald merk of een bepaalde motor. Het geborrel van een Amerikaanse V8 of het gezang van een Italiaanse inlineviercilinder doet bijvoorbeeld iets met een mens. Als inspirerende factor valt dit weg, waardoor de huidige generatie de auto nog meer zal zien als een middel om van A naar B te komen. Gecombineerd met de huidige strafbelasting vrees ik dat wagenparken een kortere levensduur zullen hebben.

Dus, mijn mening is dat we zeker voor veel uitdagingen staan, maar het is aan de huidige generatie van oldtimerliefhebbers om onze ongeneeslijke, maar prachtige, ziekte door te geven. Eerlijk gezegd is daar niet veel voor nodig. Een ritje maken met een vriend of kennis is soms al genoeg om ze enthousiast te maken. Ik zet regelmatig een kind achter het stuur van mijn oldie (als die geparkeerd staat, toegegeven) of ga een rondje met ze rijden om het zaad te planten. En het werkt - ze hebben het er maanden later nog steeds over.

Hoe zie je je eigen toekomst en wat is je grootste uitdaging om te overwinnen?
Ik probeer autorijden te promoten en het zo toegankelijk mogelijk te maken. Natuurlijk vecht je elke dag tegen veel vooroordelen: 'klassieke auto's zijn vervuilend... het is een dure hobby... zoiets verbruikt toch veel brandstof?' Je weet wel, de klassiekers. Ik probeer ze niet eens te weerleggen en concentreer me liever op de dingen waarmee ik ze kan weerleggen, zoals het gevoel rond te rijden in een tijdcapsule, de duimpjes op de weg, de schoonheid van de kleine weggetjes, de sensatie van het rijden, enz. Het blijft dus een uitdaging om autorijden op een goede en laagdrempelige manier te promoten.

Trouwens, als het om mijn eigen collectie gaat, zou 'less is more' mijn motto moeten zijn. Mijn verlanglijstje is nog zo lang en je hebt maar 24 uur in een dag. Jong vader zijn is ook niet altijd makkelijk te combineren. Ik ben wel ongelofelijk blij dat ik mijn klassieker kocht voordat ik vader werd, anders lag het plan nu nog op de plank.

Van alle auto's die ooit zijn gemaakt, wat is jouw droomauto?
Hmm, het is altijd moeilijk om maar één auto te kiezen. Ik zou vals spelen en iets heel duurs nemen om het vervolgens te verkopen en verschillende andere auto's te kopen. Mijn lijst is echt ongelofelijk lang, maar ik ben vooral geïnteresseerd in auto's met mooie lijnen en ik hou van een pittig weggedrag. Ik ben bijvoorbeeld erg blij met mijn BMW 2002 Touring waarmee ik op de meeste rally's rijd, en de Giulia is ook uitstekend in dat opzicht, hoewel hij niet snel is.

Op het verlanglijstje staan een Lotus Elan S1, een Frogeye Sprite, een Honda S600, een Simca 1200S, enzovoort. En natuurlijk een Ferrari F40, zodat die poster eindelijk van de muur in mijn slaapkamer kan. Ik wil ook ooit een vooroorlogse auto hebben. Ik heb een apart lijstje voor motoren...

Kom je veel in contact met andere jonge enthousiastelingen in de branche?
Ja, en dat zijn altijd vriendschappelijke contacten. Sommigen komen in de branche terecht via hun familiebedrijf, anderen volgen gewoon hun passie. Het is een bont gezelschap, maar er zouden er altijd meer moeten zijn.

Wat is de meest spectaculaire ervaring die je hebt gehad in de klassieke autowereld?
Ik reis natuurlijk veel met de auto om de verschillende reizen en roadbooks samen te stellen. Vorig jaar reed ik bijvoorbeeld twee keer heen en weer naar Toscane met mijn Giulia uit 1969. Op een bepaalde ochtend stond ik om 5.00 uur op om een typisch Toscaanse zonsopgang mee te maken. De mist hangt in de vallei en overal zie je dorpjes bovenop de heuvels door het wolkendek heen steken. Dat was echt een magisch moment!

Plaats een reactie...